1 Korintiërs 1:10

 

Verdeeldheid (1)

Lezen: 1 Korintiers 1:10-17 10 Doch ik vermaan u, broeders, bij de naam van onze Here Je- zus Christus: weest allen eenstemmig en laten er geen scheu- ringen onder u zijn; weest vast aaneengesloten, een van zin en een van gevoelen.  11 Mij is namelijk omtrent u, mijn broeders, medegedeeld door de huisgenoten van Chloe, dat er twisten on- der u zijn.  12 Ik bedoel dit, dat ieder uwer zijn leus heeft: Ik ben van Paulus! En ik van Apollos! En ik van Kefas! En ik van Christus!  13 Is Christus gedeeld? Is Paulus dan voor u gekrui- sigd, of zijt gij in de naam van Paulus gedoopt?  14 Ik ben dankbaar, dat ik niemand uwer gedoopt heb dan Crispus en Ga- jus;  15 zodat niemand kan zeggen, dat gij in mijn naam ge- doopt zijt.  16 Ook heb ik nog het gezin van Stefanas gedoopt; verder weet ik niet, dat ik nog iemand gedoopt heb. 17 Want Christus heeft mij niet gezonden om te dopen, maar om het evangelie te verkondigen, en dat niet met wijsheid van woor- den, om niet het kruis van Christus tot een holle klank te ma- ken. Hoewel er, zoals we reeds zagen, veel goede en positieve dingen in de ge- meente van Korinte aanwezig zijn, moet er toch ook nog heel wat rechtge- zet en veranderd worden. Allerlei invloeden van buitenaf drongen door in de gemeente. De havenstad was in 146 v. Chr. verwoest en later herbouwd. Hier dreven mensen uit tal van landen handel met elkaar. Het bruisende leven was enerzijds zeer religi- eus, en anderzijds zeer verdorven. Er bestond in het toenmalige Grieks een werkwoord 'korintiseren', dat losbandig leven' betekende. Wat in de gemeente opviel, was de verdeeldheid. Er waren meerdere groe- pen ontstaan. Er waren volgelingen van Paulus, van Apollos (Hand. 18: 24-28), van Kefas (= Petrus) en van Christus (1Kor.1:11,12). Nu zou je denken dat de laatste groep toch wel een goede groep is: eigendom van Christus zijn, daar gaat het toch om? Zeker, maar het is verkeerd je met dit etiket te tooien om je daarmee tegen anderen af te zetten. En dat gebeur- de hier. Verdeeldheid is dus helaas al een heel oude kwaal in gemeenten van de He- re Jezus. De oorzaak ervan ligt in onze eigen zonden en zwakheden. We verwachten het toch nog van onszelf, van ons eigen inzicht, onze overtui- ging, ons denken, of van mensen. Terwijl we zo beperkt zijn. Een wijs woord van Paulus in dit verband is: 'Daarom, aanvaardt elkander, zoals ook Chris- tus ons aanvaard heeft tot heerlijkheid Gods' (Rom.15:7). Als Paulus zegt dat hij destijds slechts enkelen heeft gedoopt die tot geloof waren gekomen (1Kor.1:14-18), bedoelt hij daarmee te zeggen dat hij in elk geval geen eigen volgelingen probeerde te maken. Hij had geen ander doel voor ogen dan alleen het Evangelie van Jezus te verkondigen (1Kor.1:17): wat Hij voor de zondige en beperkte mens aan Het kruis heeft gedaan. De verzoening is juist de enige weg tot een nieuwe gemeenschap met God. Zo bevrijdt God ons van elke gerichtheid op onszelf (Vgl. Luk.9:23-25) en van het vereren van mensen. Het geheim van die wijsheid van de HERE ligt in Het kruis van Jezus. Die wijsheid wil Paulus niet tenietdoen door mensen aan zichzelf te binden. Nee, bind nooit mensen aan uzelf of aan een ander. Al- leen het geloof in Jezus bevrijdt en reinigt hen, tot eer van God (Joh.8:36). Kern: Stel niet mensen met hun kwaliteiten centraal, maar Christus. Vraag: Hoe komt u daartoe? (Vgl. Gal.2:20.) Gebed: God, vernieuwt U me helemaal...

 

Verdeeldheid (2)

Vindt u het gek dat veel mensen niets meer met de kerk te maken willen hebben? Ze zeggen:  "Vertel me eerst maar eens naar welke kerk ik dan zou moeten gaan.  Die op de hoek, die daar verderop of die bij het winkel cen- trum?" Paulus heeft destijds al gewaarschuwd tegen de kerkelijke verdeeldheid:  "Is Christus gedeeld?"  We moesten ons schamen.  Dit is een grote schuld die wij dragen tegenover de Heer. En een goed excuus hebben we niet.  We hebben onze kinderen opgescheept met deze situatie. Laten we ze nu ook tonen dat er een andere weg is: Laten we ons hierover verootmoedigen voor de Here en al onze kerke- lijke troeven en kerkpolitiek uit handen geven in Zijn hand. Laten we smeken of de Here Zijn kerk wil helen, zodat: we samengevoegd worden in een zelfde zin en in een zelfde gevoelen (vgl. 1Kor.1:10). de Here weer een krachtig getuigenis van de kerk doet uitgaan naar de wereld. er weer werfkracht is door de Heilige Geest. de Heere in Nederland weer gediend zal worden.

 

Verdeeldheid (3)

Paulus roept zijn broeders in Korinte terug, of liever: roept hen er weer bij.  Hij vermaant ze op gezag, door de kracht, met de majesteit van "onze" Heer Jezus Christus.  Ze moeten weer "eenstemmig" worden.   "Scheuringen" zijn verkeerd. Als er verscheidenheid van inzicht en begrip ontstaat, groeit er ook onderscheid en verschil van gevoelens.  En de men- sen groeien uit elkaar. Dat dit in Korinte gaande is weet Paulus, naar hij vermeldt, door "de mensen van Chloë", waarschijnlijk slaven van een ons onbekende, maar de Korintiërs zeer bekende vrouw.  Het blijkt dat er in Korinte vier kringen zijn ontstaan. Apollos heeft vrienden, die hem zeer waarderen, Paulus natuurlijk ook.  En dan zijn er anderen, die teruggrijpen op de grote, eerste apostel Petrus.  En wie dan nog hoger wil, beroept zich op Christus zelf. Wie heeft er gelijk?  Misschien wel alle vier!  Maar Paulus vermaant tot een- heid op gezag van Christus Zelf.

 

Eén in de Heer

Het wezen van de gemeente is het leven in de gemeenschap met Christus. Dat is ook het doel van haar bestaan dat zij heeft na te streven: we wor- den voortdurend door Hem getrokken, geroepen! Maar nu de praktijk.  Helaas leven wij niet altijd op dat hoge niveau, we le- ven vaak beneden peil.  We streven niet dezelfde, maar verschillende doe- len na.  En dat gaat dan ten koste van de eenheid.  Er komt verdeeldheid.  Er ontstaan partijen, die ieder voor zich een andere leider kiezen.  Leiders die vereerd worden, naar wie men zich noemt (1Kor.1:11,12). Dat is natuur- lijk helemaal verkeerd.   Paulus weet zich een met de gelovigen in Korinte, maar om hun onenigheid moet hij hen als apostel vermanen.  Hij staat zelf boven deze partijschap- pen. Niet boven hen, alsof hij zich boven hen verheven zou voelen en zich- zelf beter zou achten. Nee, hij gaat naast hen staan als broeder. En geeft hun zo meteen het voorbeeld: hoe wij in de gemeente met elkaar om moe- ten gaan. Uitgangspunt voor hem was Jezus' regel: 'Een is uw Meester en u bent allemaal broeders' (Matt.23:8).   Zo simpel is dat.  Als het goed tot ons doordringt dat Jezus inderdaad de ene Heer is, aan Wie wij alles te danken hebben, die alles voor ons is en wil zijn, die voor, in en boven ons leeft, dan voelen wij ons rijk en hecht aan een verbonden (1Kor.1:10). Samen in de naam van Jezus! Geen eigen voorkeur dus! Centraal mag en moet in de gemeente Jezus Christus staan en de twee za- ken waar het bij Hem om draait; namelijk zijn kruis (1Kor.2:2), dat ons met de HERE en met elkaar verzoent (Efe.2:16). En het tweede is de doop in zijn naam. Die doop is het kenmerk van het in de gemeente opgenomen zijn. Het uiterlijke teken van de wezenlijke zaak: het met Christus bekleed (Gal.3:27), in Hem ingelijfd en in zijn dood en opstanding meegenomen zijn (Rom.6:4). Dan doet het er niet toe door wie je gedoopt bent (1Kor.1:14-16). En ook: de Blijde Boodschap zelf is veel belangrijker dan het uiterlijke teken ervan' (1Kor.1:17). Vraag: Wat is de beste remedie tegen alle verheerlijking van mensen in de gemeente? (Vgl. Opb.5:11-14)

 

.